Ana içeriğe atla

Red ve İnkâr


Mehmet ÖZ-Türk Ocağı Genel Başkanı
Pazartesi, 18 Şubat 2013 10:22
Cumhurbaşkanımıza ve Milletvekillerine hitaben yazıp Ekim ayında seçimlerde parti olarak aldıkları oylarla grup kuran üç partinin gönderdiğimiz ve 28 Ekim 2012 tarihinde web sitemizden de yayınladığımız mektupta, yeni anayasa çalışmaları bağlamında üzerinde durduğumuz üç temel noktada  ısrar edişimizin sebebi son gelişmeler ışığında giderek daha iyi anlaşılmaktadır. Yoğun bir propaganda neticesinde “kimliksiz daha doğrusu Türk’süz bir anayasa” konusunda sonuç alınma ihtimali kuvvetlenmektedir. Bizzat Başbakan “kimse bizim karşımıza Kürtlükle çıkmasın” dedikten sonra “Türklükle de çıkmasın” diyerek bu konudaki kararlılığı ifade ediyor. Türkçenin resmî dil oluşu ise sadece lafta kalacağa benziyor. Anadilde savunma hakkının yasalaşması ve İmralı sürecinde yükselen talepler en azından ülkenin bir kesiminde ikinci bir resmî dile gidileceğinin bütün işaretlerini veriyor. Ve nihayet büyükşehir belediye yasasının yürürlüğe girmesinin akabinde başkanlık sistemi ve temyiz mahkemesi tartışmalarının gölgesinde, federal bir yapıya yöneliş de açıkça kendisi hissettiriyor. BDP sözcüleri açıkça Özerk Kürdistan taleplerini dillendiriyor ve böylece sözde barış ve halkların kucaklaşması retoriği altında dört parçalı Büyük Kürdistan projesini hayata geçirmenin yolları aranıyor.


Tekrar tekrar vurgulayalım.  En başta yöneticilerimiz olmak üzere herkesin şunu lâyıkı veçhile anlaması lazım: Türklük etnik veya ırkî bir temele indirgenemez. Türklük millî bir kavramdır ve millet, etnik bir temeli olsa dahi ancak bu etnikliğin aşıldığı, farklı etnikliklerin bir şemsiye altında toplandığı aşamada ortaya çıkar. Türkler için bu en azından Göktürklerden beri böyledir. Yine belirtmek gerekir ki, Türk doğulduğu gibi Türk olunur da…Tıpkı Osmanlı döneminde Müslüman olanlara “Türk oldu” denmesi gibi. Koçi Bey’in ifadesiyle Türkçe’yi ve İslam’ı öğrenmek için “Türkistan”a yani Türk köylerine ücret karşılığı satılan acemi oğlanlar gibi… 17. Yüzyılda IV. Mehmed’e hocalık eden Vanî (Vanlı) Mehmed Efendi’nin tefsirinde Türk fetihleri ve Türkçe’nin yaygınlaşması sonucunda daha önce başka başka olan pek çok halka mensup olan insanların Türk olduğunu ifade edişi gibi… Bugün, 21. yüzyılda biz maalesef, aslında tasfiyeci bir İslam anlayışına sahip Kadızadeliler ekolünden bir Osmanlı âlimi olan Vanlı Mehmed Efendi’nin kapsayıcı ve içerici Türklük telakkisinden çok uzağız.


Türk milleti kavramının telaffuz edilmekten imtina edilmesi, sadece tarihî ve sosyolojik bir olguyu red ve inkâr etmek değil aynı zamanda kimliğimizi ve kişiliğimizi de inkâr etmek demektir. Apaçık bir hakikati ispat etmek gibi hakikaten tuhaf ve sıkıntı verici bir durumla karşı karşıyayız. Bu topraklarda 1000 yıldır yaşanan ve Anadolu mayasında karılan kardeşliği berhava etme girişimleri ve etnik bölücü terörün tehditleri karşısında çözüm anahtarı taviz siyasetinden değil, entegrasyonu güçlendirici gönülleri kazanma siyasetinden geçiyor. Kürt kökenli yurttaşlarımız olsun diğer etnik kökenlere mensup vatandaşlarımız olsun bu topraklarda yaşayan herkes, tarihin bize verdiği adla Türk milletinin mensuplarıdır. Farklılıklarımız ortaklıklarımızı ve birliğimizi gölgelememelidir. Yöneticilerimiz de milletimizin adını telaffuzdan çekinmemelidir. Bu milletin adını tarih vermiştir. Milletimiz vakur ve akl-ıselim sahibidir. 


Bu ülkenin insanları arasına sokulmaya çalışılan etnik fitnenin etkisiz hale gelmesi, insanlarımızın barış ve huzur içinde yaşaması hepimizin ortak dileğidir. Bununla birlikte şunu ifade etmek gerekir ki, Türkiye, otuz yıla yakın bir zamandır enerjisini tüketen, gençlerinin hayatlarını karartan, halkı arasında giderek artan bir psikolojik ayrışmaya sebep olan terör hareketinin mahkum lideriyle müzakereye mecbur  değildir. Kanın durması ve iç barış gibi masum gerekçeler sunularak kendi içinde bile en acımasız infazlara imza atan bir terör örgütünün liderinden Nobel Barış Ödülü kahramanı ortaya çıkarma gayretlerini  tarih ve Türk milleti asla tasvip etmez. Yapılabilecek vahim yanlışlar sonucunda Türkiye bin yıllık bir terkibe dayalı birliğini muhafaza edemezse, vaat edilen ütopik emperyal hayallerin sonu kocaman bir hüsran olur.


İçeride 10 yılı aşkın bir süredir yakalanan siyasî istikrarın ve “ustalık” döneminin sağladığı güven duygusu ile milletin, yapılan her şeye her hal ve kârda destek vereceği zehabına kapılmak hatasına düşülmemelidir. Türk milletinin kahir ekseriyeti PKK ve siyasî uzantılarıyla varılacak mutabakat sonucunda önüne konacak çözüm projelerine itibar etmeyecektir. Otuz yıla yakın bir zamandır devam eden etnik fitneye rağmen bu ülkede etnik bir çatışma yaşanmadıysa bunda bizim millet ve milliyetçilik anlayışımızın kapsayıcı ve kuşatıcı niteliğinin oynadığı merkezî rol iyi anlaşılmalıdır. Bütün tahriklere rağmen Türk milletinin sağduyu ve akl-ı selimle hareket ettiğine tarih şahittir. Bu da çok tabiidir çünkü Türk milliyetçilerinin millet anlayışı etnik ayırımcılığı reddeder.

**************

Türkiye’de yaşananların bazı insanları nerelere savurduğunun en son örnekleri, bu ülkenin ileri gelen aydını sayılan bazı zevatın bırakın Türk milleti ortak adını, “Türkiye vatandaşlığı” kavramının bile içinde Türk kelimesi geçtiği için kullanılmaması gerektiğini, PKK’nın bir terör örgütü olmadığını ileri sürecek noktalara gelişidir. Onların demokratik ve ılımlı yaklaşımları ile teskin etmeye çalıştıkları etnik bölücü hareketin “ayna”sını yansıtanlar ise dört parçalı Kürdistan’ın emperyalistler tarafından bölündüğünü haykırarak şimdi yapmaya çalıştıklarının aslında ne olduğunu açıkça anlatıyorlar. 


Türksüz ve Türkiye’siz bir anayasa arayanlara bir hakikati tekraren hatırlatalım: XI. Yüzyıldan bu yana bu topraklara dışarıdan bakanlar sadece demografik açıdan değil esas itibariye siyasî açıdan da bu topraklara Türkiye, Türk İmparatorluğu demişlerdir. Bizim devlet olarak kendimizi ifade edişimiz Selçuklu (Âl-i Selçuk) Osmanlı (Devlet-i aliyye veya Devlet-i aliyye-i Osmaniye gibi)  kelimeleriyle olabilir ama bu dışarıdan bakış, yani “Selçuklu=Türk ve İslam”,  “Osmanlı=İslam=Türk” anlayışı hiçbir anlam ifade etmiyor mu? 


Türkiye’nin bu kritik dönemecinde Türk Ocaklarının kapatılmasını dillendirenlerin ve bekleyenlerin ise şunu idrak etmesi lazım: Türk Ocaklarına tam da bundan dolayı 1912’dekinden farklı bir tarihî bağlamda ama o zamankiyle büyük ölçüde aynı sebeplerden dolayı her zamankinden daha fazla ihtiyaç vardır. Türk Ocakları olarak, önümüzdeki süreçte geçmişin tecrübesini hasbî, iman ve ihlas sahibi genç aydınların enerjisi ile birleştirerek Türk milletine, İslam alemine ve insanlığa iman, ahlâk ve adalet temelinde yenilenmiş bir medeniyet tasavvurunun  fikrî altyapısını oluşturmak gibi büyük bir gayretin içinde olacağız. 


**************

İçinden geçtiğimiz kritik süreçte yalnızca iktidar partisine değil bütün siyasî partilere, aydınlara ve sivil toplum kuruluşlarına düşen temel görev, Türk milletini oluşturan unsurları ayrıştıracak bir dil yerine gönül beraberliğini sağlayacak birlik dilini inşa etmeye katkıda bulunmaktır. Türk milleti ecdadının, tarihinin ve kimliğinin red ve inkâr edilmesine müsaade etmeyecektir. Adsız ve kimliksiz bir toplum tasavvurunun bizi götüreceği yeri görmek isteyenler bir zamanların Yugoslavya’sına bakabilirler. Tarihin ve geleceğin bu kritik kavşağında, iyi niyetle de olsa, vahim sonuçlar doğuracağı aşikâr olan çözüm planlarının uygulamaya geçirilmesine katkı veya izin verenler yarın tarihî bir vebalin sorumlusu olarak anılacaktır.

http://turkocagi.org.tr/index.php?option=com_content&view=article&id=4995%3Ared-ve-nkar&catid=202%3Agenel-bakandan&Itemid=320

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

“Kâh Çıkarım Gökyüzüne…”

Tahir Karagöz gençliğinin baharında yaşadığı olayı bizatihi anlatmıştı. Saadetin Kaynak’ın öğrencisidir. Müziği, besteyi, şarkı okumayı, ondan öğrenmiş, ses eğitimini onun yanında yapmıştır. Sonraları çok güzel şarkılara, çok güzel bestelere de imzasını atmıştır. Eserlerinde Kaynak’ın tesiri hemen göze çarpar. Mesela sözleri Yunus Emre’ye ait olan “Sordum sarı çiçeğe” isimli beste ona aittir. Tahir Hoca namıyla maruftur. Camii Musikisi üzerinde çalışmaları vardır. Gençliğinde nadir bulunan bir ses ve müzik eğitimine sahip olduğu için, özellikle mübarek gecelerde (kandillerde) zengin evlerinde ‘Mevlit’ ,’İlahi’, ‘Kur’an’ okumaya davet edilirmiş, o sıralarda Ankara Kale semtinde, Aslanhane Camii müezzini olarak çalışmaktadır.
Aslanhane Camii’ne yakın bir evde otururlar. O gün Ramazan’ın 27. Gecesi Kadir Gecesi kutlanacaktır. Ankara’nın Çankaya semtinde bir eşrafın davetlisidir. Hem oruç açılacak, hem de teravihten sonra Mevlit okunacaktır. Siyah takım elbiselerini, beyaz gömleğini, krava…

“Zeytindağı”ndan Cümleler; Falih Rıfkı Atay

Karargâh Kudüs’te, Zeytindağı’nın tepesindeki Alman misafirhanesinde idi. Şehre vardığım zaman iki gümüş çeyrekten başka param yoktu. Hemen karargâha yerleşmezsem, ne geri dönebilir, ne de otelde kalabilirdim.
***
Karargâha yirmi yaşında gitmiştim; şimdi yirmi dört yaşındayım. Ümit hayal ve iyimserlikten yoğrulan bu altın çağ, bir dede başı kadar yıpranmış, çileden geçmiş ve ağırlaşmış, onu omuzlarımın üstünde güç tutuyorum.
***
En sağlam sütunlar üstünde durduğu sanılan devir, bir karton kale gibi yıkılmıştı.
***
Bütün devlet iktidarını teslim alıp da, hükümeti eski devir adamlarına bırakan başka bir devrin partisi tarihte görülmüş müdür, bilmiyorum. İttihat ve Terakki, Büyük Harbin ortalarına kadar, bir türlü sadrazamlığı kendine lâyık görememişti.
***
Muharrirlerden biri şair Abdülhak Hâmit’i tenkit eder. Hâmit, Sait Halim Paşa’ya sızlanır. O da Hikmet Bey’i çağırıp; -Bir gazetecinin âyan-ı kiramından bir zata dil uzatmak ne haddi? (Bir gazetecinin soylu bir kişiye dil uzatması ne haddine?…

Yalan ve Siyaset Üzerine

Yazının başlığı “Siyasette yalan caiz midir?” Umberto Eco, Tempo Dergisi.
Başlık dikkat çekici, okutmaya sevk ediyor kendisini. Yalan ve siyaset! ve siyasette yalan caiz midir?
Siyasetçiler her konuştuklarında mangalda kül bırakmazlar, konuşamayacakları bir konu, bilmedikleri bir husus yoktur. Maşallah bilgi küpüdürler. Acaba böyle mi?
Yoksa meşhur olan bir Türk sözünde “şeyh uçmaz, müridi uçurur” denildiği gibi, siyasetçinin taraftarları mı siyasetçiyi yalancı konumunda bırakır? Sustuğu zaman eleştiririz, konuştuğu zaman eleştiririz. Bir eylem yaptığı zaman, eylemsiz kaldığı zaman eleştiririz. Bu kaderidir siyasetçinin. Sanırım bu durumu da bilerek siyaset yaparlar. En sağından, en soluna kadar durum böyledir.
Layık olduğu için siyaset yapan (yaptırılan) kaç kişi vardır bilmiyoruz. Onlar televizyonlardan, röportajlardan uzak bir hayat yaşıyorlar. Tek işleri, kendilerine verilen görevlerdir. Sessiz sedasız işlerini yaparlar. Onlara sözümüz yoktur. Sözümüz, bilinen, tanınan daima göz önünd…