Şimdi işlenen ve bizlere
yutturulmaya çalışılan husus şudur: “Kandil dağı çok zor dağdır. Askerinizi,
kamyonlarınızı, toplarınızı, tanklarınızı… Oraya taşımak zordur. Hadi bir-iki
ayda taşıdınız diyelim, oradaki militanlar gitmişlerdir, sadece karşınızda
Iraklı Kürtleri göreceksiniz. Haydi beklediniz diyelim, boşa zaman
harcayacaksınız. Siz oradan ayrıldıktan sonra militanlar yeniden gelip
yerleşeceklerdir.” M. Ali Birand haber programında böyle
yorumladı. Mealen alıntıladık. Bu ve benzeri yorumları, PKK muhiplerinden
duyacağız demektir. Sıradan bir cahilin yorumudur bu. Kurmaylık öngörüsü
bulunmayan, ileri strateji bilgisinden yoksun, dava adamlığı öngörüsünü
gerilere bırakmış garip, cahil, sıradan bir yorum. Aklı sıra millete korku
salıyor. Benzer yorumları sahibinin sesini dillendiren pek çok “dolma kalemden”
duyabilirsiniz. Biliyoruz ki, düdük ötünce hep bir ağızdan aynı şarkıyı mırıldanırlar.
Biz askerlik eğitimi
almadık, kurmay da değiliz, ne strateji geliştirme yeteneğimiz var nede harp
sanatını planlama ve uygulama becerimiz. Akıl verecek halimiz de yok. Ama önümüze
aldığımız ortaokul seviyesindeki bir haritayı okuyabilme, oralarda yol
bulabilme becerimizi de denemek isteriz.
Dağlık, sarp kayalık ve zor
bir bölge olduğu muhakkak. Peki kurmaylık zekası burada devreye girmeyecekse ne
zaman girecek? Yoksa kurmaylarımız PKK muhiplerinin sözlerini mi dinleyip iş
yapacaklar? Ne münasebet, ne münasebet!
Türk milleti olarak
devletimizin en kolay istihbarat alabilmesi gereken bölgedir söz konusudur
olan. Etrafı Türkler ve Kürtlerle çevrili (bir kısmı da Arap) bölge
istihbaratımızın at koşturduğu yerler olmalıdır. (Böyle değilse sorgulanır
zaten). İlk yapılacak iş, Telafer, Musul ve Erbil güvenli bölgeler haline
getirilir. (Hiç itiraza gerek yok, anılan yerler zaten bizimdir, nüfusun
çoğunluğu da Türk’tür) Yeteri kadar asker, istihbarat elemanı, teçhizatla
kuvvetlendirilir. İran ile anlaşılarak militanların İran üstüne doğru
hareketleri engellenir. Daha önceden Türkiye sınırları içindeki dağlar ve mağaralarda
çembere alınmıştır. Kalıyor, Kandil’deki militanların hareket ettirilmesi. Kısa
bir süre içinde teker teker kucağınıza düşecekler, pişmanlıklarını söyleyeceklerdir.
Zafere odaklanmış, meselenin bitirilmesine and içmiş siyasi ve askeri
iradelerin birleştirilmesi olacaktır çözümün başlangıcı.
Bıkkınlık, yılgınlık ifade
eden ve en üst mevkilerdeki yetkililerin ağzından çıkan ve millet olarak pek
garipsediğimiz bazı konuşmalar, evlad-ı vatanın azmini, direncini kırmaktadır. vaktiyle
şöyle söylerdi yetkililerimiz: “PKK silah bıraksın, Türk adaletine teslim
olsun”. Bu söylemi bıraktılar, artık şöyle söylüyorlar: “PKK
silah bıraksın.” Bu laf değildir. Geçenlerde, karakol
baskını ardından Başbakan Meksika’dan şöyle seslendi: “PKK
silah bıraksın, hangi devlete gitmek istiyorlarsa gitsinler.” Milleti
yenilgiye alıştırmanın yolu mudur, yılgınlığa sevk etmenin alıştırması mıdır? Anlayabilene
aşk olsun. Bu sözlerde, bu değişimde ben şunu görüyorum. Türk Devleti PKK’ya
zımnen af getirdi. Daha başka nasıl anlamamız gerek?
Teröristi bertaraf etmeden,
terörle mücadele safsatadır.
Karakol baskını ardından
dağlara asker yığıp, sağı solu bombalamak iş değildir. Militanların dağlardaki
hareket kabiliyetini yok etmek önemlidir. Madem bombalamakla işlerin
hallolacağını biliyordunuz bu güne kadar niye beklediniz diye sorar millet. Cevaplayamaz
zor durumda kalırsınız. Ayrıca millet evlatlarını da intikam gibi duyguları
yaşatmak doğru değildir. Her ölen PKK militanı haberi TVlerden verildiğinde
gülümseme mi oluştuğunu zannediyorsunuz. Yanlışın üstüne yanlışla gitmek, tedavisi
zor sonuçlara sebep olabilir. Ölümler hiçbir zaman zevk vermez insanımıza. Kamuoyunun
infialini söndürmenin yolu bu değildir.
“Türk Silahlı Kuvvetleri’nin,
PKK’lı hainlerin yuvası olan Kandil’i yok edebilecek güce sahip olduğunu” söyleyen
Genel Kurmay Başkanı’nın bu sözü ise yanlıştır. Neden mi? bu söz sokak
kahvelerinde oturan her bir insanımız tarafından söylenegelmektedir zaten. Başkanlar
konuşmaz, yapar. Kurmaylığın işi strateji geliştirmek ve emir vermektir. Ağlamak
değil.
Serinkanlılıkla, vakarla,
Türk gibi olarak çözülemeyecek bir sorun yoktur. Kazanılamayacak bir savaş
yoktur.
Böyle bilir, böyle
söyleriz.
