varlık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
varlık etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

10 Eylül 2012 Pazartesi

Zekânın Korunması!



Sait Yakut Bey’in:

“Zekâ orijinaliteyi koruma gücüdür” diyor Arvasi Bey, gücümüzü test edelim mi?”

Sorulduğu sırada; “Bu anlamıyla hiç düşünmemiştim. Çalışalım bakalım, nerelere varacağız”, şeklinde cevaplandırdığım sorusu üzerinde yapılan çalışmalarla aşağıdaki sonuca ulaşılmıştır:

***

Ne tarihe takılıp kalmak, kahramanlık hikâyelerinin içinde boğulmak ne de geleceğimizi imkânsız hayallere dalarak karartmak. Tefekkür gücü ile ilmin sağladığı hayat ufuklarından ileriye daima ileriye bakarak geleceğe dair güzellemeler yapmak.

Güç ilimdedir.

İlim Kendisi.

Zekâ toplam ilmin karargâhı.

İlmin bize sağladıklarını, asıllarını bozmadan üstüne daima ilerlemeyi katarak güzelleştirebiliriz hayatımızı. Durmak zarara girmektir, haramdır. Duraklamak günah. Her duraklayan Hakk’tan uzaklaşıyor demektir. Küfre giriyor yani. Cahillerin çoğalttığı noktayı unutmadan, ilmin sahibine teşekkürü ihmal etmeden çalışmalara hız verilmelidir.

Bilgi ile şişen zekâ dumura uğrar bir gün bir yerlerde. Bu ne demektir?

Öğrendikçe kendinde bir güç vehmedilmesi halidir bu. Kaldı ki, kişi öğrendikçe cahilliğini tedris eder. Her bilgi cehaletin perdesi olur. Uyanık olup, bilgimizi Hakk’a karşı silah yapmayalım. İlim de, bilgi de sendendir deyip tevazuya bürünmek, ümmi hali yaşamak asıl olandır.

İşte bu sebeple Arvasi Bey “Zekâ orijinaliteyi koruma gücüdür” diyor.

Varlığı sahibine terk.

Ne varsa hepsi sana aittir.

Ümmi hayatı.

Anasından yeni doğan bebeğin durumu.

Çırılçıplak ve bir hiç.

Durum budur.

19 Ekim 2011 Çarşamba

“Yokluk Bu Hayatın Sonu”

                                                 Yokluk bu hayatın sonu bin yıl yaşasan
                                                 Er geç çıkacaksın bu saraydan nalan
                                                 İster zengin ol, ister avuç aç bir pula
                                                Yoklukta müsavi olacaktır insan
                                                                                                   Hayyam
Bir vardı bir yoktu…

Ya var dı ya yoktu…

Hani sevgiler, hani Aşk’lar demedi.

“Bir” “var”dı, “bir yoktu”.

Sonuç:

Ne vardı, ne de yoktu.

Bize,

“Yok”lukta “var”lığın Noktası kaldı.

“Hüzün” dediler adına…





Aslan, Fare.. Kedi...

  Aslanın sindiği, sinmek yanlış oldu, köşesine çekildiği zamanlarda, farelerin kükremesi doğaldır. Fare kükreyince yine doğal olarak, kedi ...