8 Eylül 2015 Salı

‘Tecessüs’ Üzerine Söyleşme


“Tecessüs etmeyin” (Hucurat/12) anlayamadığımız, işimize gelmediği için anlamak istemediğimiz muazzam anlamlar içeren bir emirdir. Çok basit aslında, karşıyı merak etme. Ne yapıyorsa, ne düşünüyorsa ilgilenme. Bak geç, seyret geç. Onun gizlisi, bırak onda kalsın. Öğrensen de, senin bir işine yaramaz. Bırak, merak etme, vazgeç. Sen de rahat et, o da rahat etsin. Hani, Hoca’ya, “Hocam bir tepsi baklava gidiyor” diyorlar. “Bana ne” diyor. “ama sizin eve gidiyor” diyorlar. “Ee, Sana ne” diyor. İşin özeti budur. Ne ki, seni ilgilendirmiyor onunla ilgilenme. Sana ne?

Ayet-i Kerime şöyle devam eder: “Biriniz ölü kardeşinin etini yemeyi sever mi?”. Tecessüsün devamı, dedikodudur. Sonuç, gıybet, çekiştirme, aslı olmayan konuşmalardır. Bunun adı da, “ölü eti yemek” dereksinde fena bir şey. Maalesef bu tuzağa düşüyoruz. Ama bilerek, ama bilmeyerek düşüyoruz.

Aslında ‘tecessüs’ karşının zaafından yararlanma iştiyakı olsa gerektir. Peki, soralım; diyelim ki, karşının bir zaafını yakaladın ve milyar dolar kazanç sağladın. Ne olacak? Yakaladığın kimdi, ne gibi bilgiler edindin, bunu kaça sattın da bu kadar edinim edindin? Bir de şu soru; kimi kime sattın?

Bu kadar küçük beyinle, bu kadar kısır bir düşünceyle varacağın yer, belki de bu dünyada sağlayacağın küçücük bir kazanımdır. Ya sonrası? Söyleyelim; Hiç.

‘Dünyasını’ mamur etmeye çalışanların başvuracağı yollardan biridir ‘tecessüs’. Bu yolla, başkalarına aktaracağı bilgiler nedeniyle bir yer edineceğini sanır, oysa bilmez ki, haberin devamı gelmediği sürece verdiği haberin onu yaşatacağı süre ancak bir dakikadır. Buna değer mi? Değmez. Öyleyse tecessüs neye yarar?

‘Tecessüs” Hakk’ın ne yaptığını meraktır bir anlamda. Ancak, bir manada sureti vücut bulmuş her insanda ayrı bir şahsiyet ve şuur vücuda getirilmiş ve fiilen yaşıyorsa, buna kimsenin hakkının olduğunu düşünemeyiz. Şöyle ki, her sahib-i vücut, kendi mekânında özgürlüğe sahip olup, zannı cüz’i iradesi sebebiyle yaptığı işlerden bizatihi sorumluluğunu da kabullendiği üzere, ne yaptığı ve ne yapmadığı hususları diğerlerini asla ilgilendirmez. Karşının Hakk’ına razı olarak ve o Hakk’a saygı göstererek, sendeki Hakk’ın haline rıza göstermesi de Hakk’ın tahakkukunda gerekli bir kanun olmalıdır. “Tecessüs” Hakk’ı rahatsız edici bir tecavüz olarak karşımıza çıkar, bu halde kısasa kısas hükmüyle, savaşa kadar yolu açar ki, bu da sosyal yaşamda büyük karışıklığa sebep olur. Böylece, yıkılmaya yol açılır. Ki, tecessüs, tecessüs edenlerin sayısını artıracağından, dedikodunun yurt sathını sarması felaketin büyüklüğünü anlatır.

Bir küçücük kelimenin yaptığı işe bakar mısınız?

“Soru sormanın”, “Sorgulamanın” adını ‘tecessüsle’ karıştırırsanız, ilmen geri kalır, medeniyetin gerisine düşerseniz. Bununla ilgisi yok. Sorgulamanın yasaklandığı kimi muhafazakâr düşünce sistemlerinde insanlarımızın düştüğü yanlış çukurların farkındayız. Eğer, ilmen ilerlemeyi sorgulamayı, tecessüs olarak değerlendirirseniz, sorun o zaman deriz. Çünkü ilim sorgulamaktır deriz. Tahkiktir deriz. ‘Tecessüs’ olumsuz olarak görülen, eksi olarak görülenler üzerinde odaklanmaktır. Komşunun ne yaptığı, ne yediği.. Gibi. İlmi gelişme elbette, sormakla, sorgulamakla mümkün olabilecek ve bu özellikleri ortaya çıkarabilecek Allah’ın ilim tecellisinin ortaya çıkarılmasından başka değildir. Ki, buna karşı çıkmak cehalettir. Allah bizi bundan muaf tutsun.

Karşının ayıbını (sana göre) öğreneceksin de ne yapacaksın? Sonra niye ayıp olsun? İlle de senin gibi yaşamak zorunda mı insanlar? Sana gizli olan şeyi öğrenme isteği, nefsaniyetinin ilkel bir öğrenme isteği baskısıdır. Bu istek kişiyi haset hastalığına duçar eder ve aşağı varlık derekesine düşürür.

En iyisi gözünü kapa geç.

Sen de rahat et, karşı da rahat etsin. Huzura böylece ulaşılır.



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder